«Θεέ μου δώσε μου τη γαλήνη»

Δεν μπορούμε να εξαλείψουμε το Κακό, που βρίσκει πάντα τρόπο να είναι μέρος της ζωής μας. Μπορούμε, ωστόσο, να θεραπεύσουμε κάποια από τα κακά που μας απειλούν

Μπορεί και να πέφτω έξω, αλλά αφουγκράζομαι από την κοινωνία μια απογοήτευση να την διακατέχει. Περίπου παρόμοια με τα σκληρά χρόνια της χρεοκοπίας της χώρας μας, αν και η σημερινή κατάσταση είναι απείρως καλύτερη από τότε. Κι έχω την αίσθηση, αν τουλάχιστον κρίνω από τον περίγυρο μου, ότι εφέτος το καλοκαίρι μας θα είναι κάπως μουντό. Ήδη, δε, φάγαμε την μισή θερινή περίοδο -κι ούτε καταλάβαμε πως πέρασε, και δεν ξέρω εάν την ευχαριστηθήκαμε κιόλας…

Τι μπορεί να φταίει άραγε; Η ακρίβεια, με τον περισσότερο κόσμο να δυσκολεύεται  να βγάλει τον μήνα; Η αβεβαιότητα για το αύριο, με τους τόσους πολέμους που συμβαίνουν δεξιά και αριστερά μας; Η φοβία για τη ζωή μας, με τους τόσους απροσδόκητους θανάτους που μαθαίνουμε καθημερινώς και με την τόση βία που μαστίζει την κοινωνία; Το άγχος για την επαγγελματική αποκατάσταση και επιβίωση των παιδιών μας; Ή, μήπως, γίναμε ιδιαιτέρως απαιτητικοί, μαθαίνοντας να αγαπάμε αυτά που μας λείπουν -κι όχι αυτά που έχουμε (και δεν είναι λίγα);

Δεν έχω σίγουρες τις απαντήσεις. Μπορεί να είναι λίγο απ’ όλα τα προαναφερόμενα, μπορεί να είναι και κάτι άλλο, δεν ξέρω τι να πω. Άλλωστε, ζούμε σε μια εντελώς νέα εποχή που όλα αλλάζουν άρδην, με την τεχνητή νοημοσύνη να κατευθύνει όπου να είναι τα πάντα στη ζωή μας -με εμάς τους παλαιότερους, συνηθισμένους στη φυσική νοημοσύνη, να ασφυκτιούμε κάπως στο νέο περιβάλλον. Προσωπικά, εάν και η δική μου εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί -με την νέα να με έχει ξεπεράσει κατά πολύ, βλέπω πολύ θετικά την εξέλιξη της τεχνολογίας. Δεν με φοβίζει καθόλου. Ανέκαθεν, οι αλλαγές των εποχών και η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας, που τρόμαζαν τις κοινωνίες, ήταν σε κάθε περίπτωση προς όφελος της ανθρωπότητας -βελτίωναν την ζωή και την καθημερινότητα των πολιτών.

Κάποτε, 18^ο και 19^ο αιώνα, οι κοινωνίες βίωσαν την βιομηχανική επανάσταση (αυτή ήταν πραγματική επανάσταση κι όχι αυτές οι «μαϊμού», οι δήθεν του λαού και επιπλέον βίαιες), και μάλιστα οι κοινωνίες τότε δεν την είχαν δει με καλό μάτι -κι όμως οι «βιομηχανικές μηχανές» καλυτέρεψαν θεαματικά τις οικονομίες των χωρών και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους. Σήμερα, καθώς στη ζωή τίποτα δεν μένει στάσιμο και ο χρόνος προχωρεί πάντοτε προς τα εμπρός, έχουμε τις «μηχανές της τεχνολογίας» -θα κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην πρόοδο σε όλους τους τομείς που ανοίγεται; Θα κλείσουμε τα μάτια μας επειδή εμείς, αλλιώς μαθημένοι, δεν μπορούμε να εξοικειωθούμε ή να ταυτιστούμε με τα νέα δεδομένα; Δεν πειράζει, υπάρχουν οι νέοι -και τη ζωή συνεχίζουν οι νεότεροι και όχι οι…παππούδες και οι γιαγιάδες. Σύμφωνοι, κάποιες θέσεις εργασίας θα χαθούν καθώς την δουλειά θα την κάνουν οι ψηφιακές εφαρμογές, αλλά και κάποιες νέες θα δημιουργηθούν -όπως ακριβώς έγινε και στην βιομηχανική επανάσταση. Και κάθε νέα εποχή φέρνει νέα επαγγέλματα, καταργώντας τα υπάρχοντα, στέλνοντάς τα στην κατηγορία των παραδοσιακών. Προτιμώ η συνταγή για τα φάρμακα μου να έρχεται κατευθείαν στο κινητό μου, παρά να τρώω μια ημέρα στην ουρά για να μου γράψει στο βιβλιάριο υγείας ο γιατρός του ΙΚΑ τα φάρμακα που πρέπει να πάρω για την πάθησή μου -και προτιμώ η σύνταξη μου να κατατίθεται από τον ασφαλιστικό φορέα μου κατευθείαν στον τραπεζικό λογαριασμό, παρά από το να αδημονώ για το πότε θα περάσει ο ταχυδρόμος για να μου φέρει την επιταγή. Και πολλά άλλα ακόμη…

Σε κάθε περίπτωση, σε κάθε εποχή, η ζωή είναι δύσκολη. Ευχόμενος καλό καλοκαίρι να έχετε, να κλείσω αυτήν την επικοινωνία μας με λίγες σκέψεις του Γάλλου φιλόσοφου Πασκάλ Μπρυκνέρ, που διάβασα στο το βιβλίο του, ΄΄Υποφέρω, άρα υπάρχω΄΄, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΄΄Πατάκη΄΄.

«Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, τη δύναμη να αλλάζω τα πράγματα που μπορώ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά…

»…Τα πλήγματα και οι δοκιμασίες είναι στοιχεία της ζωής. Ποτέ δεν θα εκλείψουν εντελώς. Πρέπει να ξεχάσουμε την επιθυμία να δούμε να διορθώνονται όλα τα στραβά του κόσμου, αλλά και να απεκδυθούμε την άποψη ότι οι δοκιμασίες είναι μοιραίες και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τις αντιμετωπίσουμε, ότι το παιγνίδι είναι χαμένο από χέρι. Δεν μπορούμε να εξαλείψουμε το Κακό, που βρίσκει πάντα τρόπο να είναι μέρος της ζωής μας. Μπορούμε, ωστόσο, να θεραπεύσουμε κάποια από τα κακά που μας απειλούν».