Πάρε κόσμε…

Και δεν είναι ότι τα παραμύθια θα πάνε σύννεφο, είναι ότι οι άνθρωποι (οι πολιτικοί μας εννοώ) δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας.

Είμαστε μια ωραία πολιτική ατμόσφαιρα, για να παραφράσω ελαφρώς την ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου, στην κωμωδία ο ΄΄Ατσίδας΄΄, με τους…ατσίδες τους πολιτικούς μας να βρίσκονται στον κόσμο τους – στον κόσμο της ονειροφαντασίας. Εάν κάποιος έρθει στην Ελλάδα για πρώτη φορά και τους ακούσει, θα μπερδευτεί. Θα νομίσει, είτε ότι ήρθε σε μια χώρα Παράδεισο, όπου οι πολίτες ευημερούν και οι πάντες τρώνε με χρυσά κουτάλια -είτε, ότι όλοι πεινάνε και ζούνε με τα φιλανθρωπικά συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού. Θα μου πείτε, τα έχει αυτά η δημοκρατία, για να μαζέψουν ψήφους οι πολιτικοί πρέπει να πουλήσουν το εμπόρευμα τους, αυτό δηλαδή που έχουν απλωμένο στους πάγκους τους -και η πραμάτεια τους δεν είναι άλλη από τις ψευδολογίες. «Πάρε κόσμε», που έλεγε σε μια ταινία του ο Θανάσης Βέγγος. Και τα τελευταία χρόνια ψωνίσαμε από τους πάγκους του λαϊκισμού τόσο ψέμα, που στο τέλος μάθαμε να ζούμε με αυτό. Έτσι και το στερηθούμε, κάτι θα μας λείψει από τον οργανισμό μας. Και στις επερχόμενες εκλογές θα αγοράσουμε πάλι, όσοι βέβαια ψηφίσουμε, μία από τα ίδια. Την εξαπάτηση του ενός και την αυταπάτη του άλλου…

Και δεν είναι ότι τα παραμύθια θα πάνε σύννεφο, είναι ότι οι άνθρωποι (οι πολιτικοί μας εννοώ) δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας. Κατά λάθος ή τυχαία; -θα σας γελάσω. Αλλά νομίζω, ότι υπάρχει πρόβλημα με δαύτους. Μήπως, είναι ελαφρώς ανισόρροποι; Όταν νομίζεις ότι θα κερδίσεις για τρίτη συνεχόμενη φορά την πρωθυπουργία, κάτι δεν πάει καλά. Ούτε οι μεγάλοι Εθνάρχες μας δεν το κατάφεραν αυτό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής -ούτε πολιτικοί του βεληνεκούς ενός Ανδρέα Παπανδρέου. Κάτι όμως δεν θα πάει καλά και για την δημοκρατία μας μια τόση μακροχρόνια παραμονή ενός προσώπου στην εξουσία (εάν τελικά επιτευχθεί) -το πολίτευμα θα κατρακυλήσει σε καθεστώς Ερντογάν και Πούτιν. Και ήδη έχουν εμφανιστεί συμπτώματα έπαρσης και αλαζονείας -με τους θεσμούς σχεδόν υποταγμένους στην κυβέρνηση. Από την άλλη, θα μου πείτε, γιατί ο άνθρωπος να μην φαντάζεται (και να μην πιστεύει) την τρίτη σερί πρωθυπουργία, όταν τα αντιπολιτευόμενα κόμματα δεν δείχνουν να έχουν την παραμικρή δυναμική εξουσίας και γενικώς, η λεγόμενη κεντροαριστερά είναι πλήρως κατακερματισμένη. Θα συμφωνήσουμε. Και η αλήθεια είναι, ότι σήμερα η χώρα δεν είναι η Ελλάδα του 2015 -άσχετα εάν τα βήματα της προόδου δεν ήταν μεγαλύτερα από την φθορά, και πολλές παθογένειες παρέμειναν άθικτες. 

Ας πάμε και στους άλλους. Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρότερα. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελαφρώς διαταραγμένοι! Όταν οι δημοσκοπήσεις σου δίνουν γύρω στο 10%, και σχεδόν δεκαπέντε με είκοσι μονάδες πίσω από το προπορευόμενο κόμμα, και εσύ φαντάζεσαι ότι θα είσαι το πρώτο κόμμα (έστω με μια ψήφο διαφορά) και ο επόμενος πρωθυπουργός, η φρενίτιδα πρέπει να έχει χτυπήσει κόκκινο. Απορώ πως κάποιος ψυχιατρικός φορέας δεν έχει επέμβει (αυτεπαγγέλτως όπως λέγεται) για να τον μαζέψει. Πάμε και στον έτερο…εν δυνάμει πρωθυπουργό, εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! Αφού έκανε ένα διάλειμμα για να αφουγκραστεί την κοινωνία όπως μας είχε πει, επέστρεψε ως καινούργιος, με άλλη ταμπέλα, για να μας πει -και για να τον ψηφίσουμε-, το ίδιο παλιό του αφήγημα. Καλά, το έχω απορία, ακόμα δεν κατάλαβε ότι το πολιτικό του αφήγημά δεν έπεισε τους πολίτες, οι οποίοι σε τέσσερις εθνικές εκλογές τον έστειλαν κάτω από το 20%; Γιατί το ίδιο αφήγημα να πείσει τώρα; Μήπως μετάνιωσαν οι πολίτες που δεν τον ψήφισαν για πρωθυπουργό, στις αναμετρήσεις του 2019 και του 2023, και τρέχουν τώρα στους παπάδες να εξομολογηθούν για το λάθος τους; Δεν βλέπω καμιά κοσμοσυρροή στους ιερούς ναούς. Ούτε βέβαια κατάλαβε τους λόγους για τους οποίους τη μια φορά (και την μοναδική στη ζωή του) που έγινε πρωθυπουργός, έγινε όχι γιατί το πέτυχε με τις ιδέες του, αλλά επειδή του έτυχε. Του...έκατσε η χρεοκοπία της χώρας και καβάλησε το κύμα της λαϊκής οργής και βγήκε στην αφρό. Αλλά μην παρεξηγούμε έναν πολιτικό που αρχικά εμφανίστηκε εναντίον του συστήματος και τελικά ενσωματώθηκε σ’ αυτό. Και ως ενσωματωμένος, θα μείνει ανεπάγγελτος; Άνθρωπος είναι κι αυτός με τις αδυναμίες του. Και η πολιτική είναι ένα καλό επάγγελμα…

Και στην ωραία πολιτική ατμόσφαιρα που ζούμε, το παράδοξο ποιο είναι; Ενώ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, της κατακερματισμένης κεντροαριστεράς, ζητούν και επιδιώκουν την ανατροπή του σημερινού πρωθυπουργού, αυτή θα έρθει (εάν έρθει) από αλλού. Από την απέναντι όχθη, από την Δεξιά! Το κόμμα στο οποίο σύντομα θα προχωρήσει ο Αντώνης Σαμαράς, σε περίπτωση μη αυτοδύναμης κυβέρνησης, θα καταστεί ρυθμιστικός παράγοντας -και ως ρυθμιστής θα επιβάλει τον νέο πρωθυπουργό. Αν δούμε κι αυτό (μην το αποκλείουμε εντελώς), έχει να πέσει πολύ γέλιο· ποιο; Πολίτες της κεντροαριστεράς που επιθυμούν διακαώς την πτώση του σημερινού πρωθυπουργού, να ψηφίσουν μαζικά, όχι τα κόμματά τους, αλλά το κόμμα του Αντώνη! Αφού σας το λέω και δεν με πιστεύετε, ζούμε σε μια υπέροχη χώρα. Καλό φθινόπωρο να έχετε, με υγεία.