Κοκόρια και μπίζνες

 

Σιγά και μην δεν πρωτοτυπούσαμε και σ’ αυτό, να έχουμε την πιο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο απ’ όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, ενώ οι εκλογές θα διεξαχθούν του χρόνου. Και στη χώρα μας, οι κομματικές διαμάχες και οι αντιπαραθέσεις, με φόντο τις εθνικές εκλογές, έχουν ξεκινήσει εδώ και κάτι μήνες. Σε δουλειά να βρίσκονται οι πολιτικοί μας μπας και χάσουν τις συνήθειες τους, αντί να επικεντρώνονται στα ουσιώδη της αποστολής τους, του έργου τους για το καλό της πατρίδας τους και των συμπολιτών τους. Περισσότερο ενδιαφέρονται για την πάρτη τους, την προσωπική πολιτική τους επιβίωση στις περιφέρειες όπου πολιτεύονται, και λιγότερο (έως καθόλου) για όλα τα υπόλοιπα. Και είναι για να γελάς με το κατάντημα κάποιων…αδέσποτων, που ξέμειναν στον δρόμο (είτε από διασπάσεις, είτε από συρρίκνωση των κομμάτων τους), που τρέχουν από δω και από κει να βρουν κάποια στέγη μήπως και στεγάσουν την πολιτική τους ανυπαρξία. Με κάποιους να έχουν αλλάξει πολιτική στέγη τέσσερις και πέντε φορές, σαν να αλλάζουν τα πουκάμισά τους -με την αξιοπρέπεια και την υποτιθέμενη ιδεολογική συνέπεια τους να πηγαίνει περίπατο. Σιγά μην νοιάζονται γι’ αυτό. Η τσέπη τους και το ψώνιο τους είναι αυτά που ενδιαφέρουν. Δεν φταίνε όμως μόνο αυτοί, φταίνε και τα κόμματα που τους δέχονται, τα οποία δεν λειτουργούν ως σοβαροί πολιτικοί σχηματισμοί, αλλά ως ποδοσφαιρικές ομάδες που σε κάθε νέα ποδοσφαιρική σεζόν κάνουν μεταγραφές ποδοσφαιριστών. «Πολυσυλλεκτικότητα», σου λένε, και ξεπλένουν μια κι έξω την πολιτική ντροπή…

 

Έχει πάντως την πλάκα του όλο αυτό το…ποδοσφαιρικό παιγνίδι. Εγώ γελάω όταν βλέπω πολιτικούς να καμαρώνουν γι’ αυτά που έπρεπε να ντρέπονται. Να βλέπω την ξεφτίλα τους, να γλύφουν εκεί που πιο πριν έφτυναν. Να κατηγορούν ό,τι παλαιότερα υπερασπίζονταν. Έχει, ωστόσο, ένα καλό αυτή η πρόωρη προεκλογική περίοδος· βλέπεις τις διαφορές που υπάρχουν σε υποτιθέμενα όμορα κόμματα. Παραδείγματος χάριν τις κοκορομαχίες μεταξύ ΠΑΣΟΚ και της νεοφυούς ΕΛΑΣ, γιατί περί κοκορομαχίας πρόκειται -για να μην πω περί αμείλικτου υπόγειου πολέμου, για το ποιος θα κατακτήσει στις εκλογές την δεύτερη θέση. Αν μπορούσε ο ένας (Ανδρουλάκης) να βγάλει τα μάτια του άλλου (Τσίπρας), θα το κάνανε με μεγάλη ευχαρίστηση. Κι αν σ’ αυτή την σύρραξη παρεμβάλεις και την Πλεύση (Κωνσταντοπούλου), θα μιλάμε τότε για πολιτικό μπουρλότο. Μια ωραία ατμόσφαιρα! Κι αυτό το «μπουρλότο», διακηρύσσει, κατά τ’ άλλα, την συμπόρευση των κεντροαριστερών δυνάμεων για την ανατροπή της κυβέρνησης! Δεν ξέρω ποια κούνια τους κουνάει και παίρνει αέρα η φαντασία τους,  είναι όμως για να κάθεσαι στον καναπέ σου, να τρως πίτσα και να τους βλέπεις στην τηλεόραση -θα ξεκαρδίζεσαι στα γέλια. Κι’ όπου να ναι, θα λιγωθούμε και σ’ άλλο γέλιο με το κόμμα Σαμαρά, με τις κοκορομαχίες που θα αρχίσουν για το ποιος είναι περισσότερο πατριώτης, ο Κυριάκος ή ο Αντώνης. Με τους «δελφίνους» των κομμάτων να ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Είπαμε, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, δεν πρόκειται να πλήξουμε ποτέ…

 

Τα…κοκόρια βλέπει ο πολίτης και απογοητεύεται, και προτιμά τον καναπέ του σπιτιού του, όχι βέβαια για να φάει πίτσα την ημέρα των εκλογών, αλλά για να δείξει με την αποχή του την δυσαρέσκεια του στο πολιτικό μας σύστημα. Και κάπως έτσι εκτρέφονται τα θηρία των άκρων και ο χώρος των πολιτικά ανυπόληπτων. Και κάπως έτσι οι κάθε είδους…ψεκασμένοι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να μολύνουν την κοινωνία με τα σενάρια της συνομωσίας. Αλλά μην νομίσουμε ότι και στους ενεργούς πολίτες, αυτοί που ψηφίζουν και δη τα παραδοσιακά κόμματα, δεν έχει εκπέσει στην υπόληψή τους το πολιτικό μας σύστημα. Σε όλη του την…μεγαλοπρέπεια το είδαν πρόσφατα με την αποπομπή της Αμερικανίδας πρέσβειρας Γκιλφόιλ και όσα αποκαλύφθηκαν από αμερικανικές εφημερίδες σε βάρος της. Η γυναίκα ήρθε στην Ελλάδα για χοντρές μπίζνες και γύρω της συσπειρώθηκε όλο το ελληνικό σύστημα -οι ελίτ των πολιτικών, των επιχειρηματιών και των μέσων ενημέρωσης. Τι συσπειρώθηκε; -έτρεξε το σύστημα να την προσκυνήσει, να συνευρεθεί μαζί της για μια φωτογραφία. Και κλείστηκαν μπίζνες κάποιων εκατομμυρίων δολαρίων. Τι νομίζετε η μικρή μας χώρα δεν κόβει μονέδα;

 

Αυτό είναι το σύστημά μας, ένα ολιγαρχικό. Δουλεύει περισσότερο για τους λίγους και τους ισχυρούς, και πολύ λιγότερο για όλους εμάς τους υπόλοιπους. Αυτά τα βλέπει και τα καταλαβαίνει ο πολίτης. Και αντιδρά ανάλογα.