L’ Etat c’ est moi

(Το κράτος είμαι εγώ). Δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, η αντίληψη είναι «εφόσον το κράτος μου ανήκει κάνω ως ιδιοκτήτης του ό,τι μου γουστάρει και αναφορά δεν δίνω»

Τα καταφέραμε πάλι να είναι τοξικό το πολιτικό κλίμα -σιγά και να μην το καταφέρναμε! Δηλαδή, όχι εμείς -αλλά, οι πολιτικοί μας, οι μεν της συμπολίτευσης με την υπεροψία της εξουσίας και τα λάθη τους, οι δε της αντιπολίτευσης με την αδηφαγία της επικυριαρχίας και του άκρατου λαϊκισμού τους. Θα πείτε πως πάντα έτσι ήταν -θα συμφωνήσουμε απόλυτα. Μια ζωή η πολιτική αλαζονεία, ο κομματικός κομπασμός, ο λαϊκισμός, η ανάρρηση στους υπουργικούς θώκους των ημέτερων -πλην όμως μετρίων ικανοτήτων βουλευτών, οι πελατειακές σχέσεις και το ρουσφέτι -ήταν τα κυρίαρχα στοιχεία της πολιτικής ζωής της χώρας μας. Κι όλες αυτές τις ελληνικές πολιτικές παθογένειες τις βλέπουμε πολύ καθαρά σήμερα, όπως τις είδαμε και χθες και προχθές…

Ένας από τους λόγους του πολιτικού ξεπεσμού, νομίζω, πως οφείλεται στο σύστημά μας -ίδιο και απαράλλακτο σχεδόν όλα τα χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου, από το 1974 και μετά. Όχι φυσικά στο πολίτευμα μας, στη δημοκρατία -που υπήρξε υποδειγματική όσο ποτέ άλλοτε, αλλά στην διάρθρωσή της. Μια δημοκρατία με μονοπροσωπικό / πρωθυπουργικο – κεντρικό μοντέλο· μια δημοκρατία ανεξέλεγκτη από ανεξάρτητους φορείς. Όπερ σημαίνει για τον εκάστοτε πρωθυπουργό (και τον σημερινό) να αισθάνεται το λουδοβίκειο «L’ etat c’ est moi» (Το κράτος είμαι εγώ). Δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, η αντίληψη είναι «εφόσον το κράτος μου ανήκει κάνω ως ιδιοκτήτης του ό,τι μου γουστάρει και αναφορά δεν δίνω». Και κάπως έτσι, με αυτήν την νοοτροπία, κάποιοι «κολλητοί» Λαζαρίδηδες (ανύπαρκτων προσόντων) γίνονται υπουργοί, μοιράζονται ευρωπαϊκά χρήματα σε ημέτερους πελάτες (ψηφοφόρους), παρακολουθούνται οι συνομιλίες των πολιτικών και διατάσσεται η Δικαιοσύνη να καλύψει κάθε είδους ανομήματα. Και κάπως έτσι, στη προηγούμενη διακυβέρνηση, του…πλεονεκτήματος της ηθικής της Αριστεράς (!), μια ντουζίνα πολιτικών τυχοδιωκτών έγιναν υπουργοί -και κάπως έτσι, λίγο πιο παλιά, αρκούσε κανείς να είχε τον τίτλο του «αφισοκολλητή» ή του «πρασινοφρουρού» για να έπαιρνε τα κλειδιά του κράτους.

Και κάπως έτσι, αγαπητοί, πριν από λίγα χρόνια χρεοκόπησε η Ελλάδα. Και το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Λίγο φρονίμεψαν οι πολιτικοί μας (δεν τους έπαιρνε κι αλλιώς) και μετά, που κάπως ορθοπόδησε η κατάσταση, πάλι…προς την δόξα τράβηξαν! Κι εμείς οι πολίτες ελάχιστα διδαχτήκαμε, τα οποία κι αυτά τα ξεχάσαμε μόλις η μπόρα πέρασε, και ξανά επιστρέψαμε στις παλιές συνήθειες μας. Στις …δόξες μας κι εμείς.

Διορθώνεται η κατάσταση; Προφανώς ναι, αλλά με πολλούς αστερίσκους. Σε θεωρητικό επίπεδο η ψήφος τιμωρεί καταστάσεις και ανατρέπει κυβερνήσεις. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι μια αλλαγή κυβέρνησης θα φέρει στην εξουσία μια άλλη πολύ καλύτερη της προηγούμενης. Δυστυχώς η ψήφος (αυτό το ύψιστο δικαίωμα των πολιτών στις αστικές δημοκρατίες), εν Ελλάδι τουλάχιστον, είναι μόνο εκδικητική -ή τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Περισσότερο ο πολίτης ψηφίζει για να τιμωρήσει μια κακή κυβέρνηση, παρά για να αναδείξει μια νέα -πιο επαρκή, συνετή και χρήσιμη για τον τόπο.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον, ότι με την ψήφο μας θα επέρχονται κάποιες μικρές βελτιώσεις. Βήμα – βήμα προχωράει η Ελλάδα -ποτέ δεν τολμά το μεγάλο άλμα μεγαλύτερο από την φθορά της. Και κούτσα – κούτσα προχωρά, έχοντας καταφέρει κάποια σημαντικά πράγματα στην πορεία της. Κάτι είναι κι αυτό, θα πείτε. Ας πούμε, ναι. Και δεν θα αλλάξει άρδην τίποτα καθώς το «καλούπι» παραμένει σχεδόν το ίδιο από την τουρκοκρατία, την περίοδο της απελευθέρωσης και μέχρι τα σήμερα. Όλες οι παθογένειες από πρόσκαιρες που ήταν κάποτε, προς χάριν της επιβίωσης των Ελλήνων, σταδιακά ενσωματώθηκαν στο Σώμα της χώρας και έγιναν δομικές. Καθεστώς. Από το ήδη διαμορφωμένο καθεστώς / «καλούπι» θα προκύψουν τα νέα κόμματα και οι πολιτικοί (αν προκύψουν) -και από την ήδη διαμορφωμένη «μήτρα» θα προέρχονται κάθε φορά οι ψηφοφόροι. Αν κάποτε οι πολίτες αντιστρατευθούν το «εγώ» τους και στρατευθούν στο «εμείς», κι αν κάποτε βρεθεί ένας ηγέτης που θα σπάσει το «καλούπι» και εγκαθιδρύσει νέα πρότυπα -ίσως τότε η Ελλάδα θα μπορέσει να αναμορφωθεί. Να καταστεί μια χώρα αντάξια της Ιστορίας της και του πολιτισμού της. Αντάξια των θυσιών των προγόνων μας, ενός ηρωικού λαού που μαρτύρησε για την ελευθερία του. Διαφορετικά, ως χώρα και ως πολίτες, κάθε φορά θα σπάμε τα μούτρα μας. Για την ιστορία να υπενθυμίσω, πως ένας μόνο πολιτικός υπήρξε με προσόντα ηγέτη, ο οποίος έσπασε όλα τα «καλούπια», κι αυτόν τον έφαγε το μαύρο το σκοτάδι. Καταλάβατε πως αναφέρομαι στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Σε κάθε περίπτωση έρχεται η Άνοιξη. Ας την υποδεχτούμε. Μαζί της έρχεται κάθε φορά και η ελπίδα. Ας μην απελπιζόμαστε τελείως…